وحدت امّت اسلامى، از جمله مسائلى است كه اسلام، به آن اهمّيّت بسيارى داده است، و براى حفظ و ادامه آن، برنامه هاى ويژه اى دارد; يكى از آنها نماز جماعت است.

در نماز جماعت، يكى از نمازگزاران كه داراى تقوى و عدالت است پيشاپيش جمعيّت مى ايستد و ديگران در صفوفى منظّم، پشت سر او و هماهنگ با او نماز را بجا مى آورند.

كسى كه در اين نمازِ دسته جمعى، پيشاپيش جمعيّت مى ايستد «امام جماعت» است و كسى كه پشتِ سر او، در نماز از او پيروى مى كند «مأموم» است.

اهمّيّت نماز جماعت

گذشته از آن كه در روايات زيادى، براى نماز جماعت، اَجر و پاداش بسيارى وارد شده است، با دقّت در مضمون روايات اسلامى به اهمّيّت اين عبادت پى مى بريم، و در اينجا به برخى از آنها اشاره مى كنيم:

مسأله 314- شركت در نماز جماعت براى هر كس مستحبّ است; بويژه براى همسايه مسجد.

مسأله 315- مستحبّ است، انسان صبر كند كه نماز را به جماعت بخواند.

مسأله 316- نماز جماعت، هرچند اوّل وقت خوانده نشود، از نماز فُراداىِ اوّل وقت بهتر است.

مسأله 317- نماز جماعتى كه مختصر خوانده مى شود، از نماز فُرادايى كه آن را طول بدهد بهتر است.

مسأله 318- سزاوار نيست انسان بدون عذر نماز جماعت را ترك كند.

مسأله 319- حاضر نشدن به نماز جماعت از روى بى اعتنايى به آن، جايز نيست.

منبع: